Shkruar nga Blendina Cara
Zëvendëspresidenti i ri amerikan, Joe Biden, përgjatë fushatës është evidentuar si një person që shpeshherë bën gafa. Por titulli “Princi i gafave” i takon në mënyrë të pakundërshtueshme, kryeministrit italian, Silvio Berlusconi. Para disa ditësh, fitorja e Barack Obama-s i dha rastin kryeministrit italian të japë prova se është një ndër liderët botërorë që shprehet më lirshëm publikisht. Duke folur nga Moska, përkrah presidentit rus, Dmitry Medvedev, Berlusconi buzëqeshjen e tij të zakonshme në këtë rast e dha me një listë arsyesh pse Obama do të ishte një lider efektiv: “Ai është i ri, i pashëm e madje ka marrë dhe ngjyrë mirë nga nxirja”.

Përpjekja e Berlusconi-t për të bërë humor përhapi akuza racizmi nga ana e kundërshtarëve, megjithëse shumica në Itali dhe jashtë saj thjesht tundën kokën me kohën e papërshtatshme – historike dhe qesharake – të një deklarate të tillë. Ashtu siç ka bërë edhe më parë, kur është akuzuar se e ka shkelur në skenën botërore, miliarderi 72-vjeçar italian fshikulloi verbalisht të gjithë kritikët e tij apo ata që prisnin që ai të kërkonte falje, duke i quajtur “teveqelë” dhe insistoi se komenti i tij kishte për qëllim të ishte “i lezetshëm”.
Ndërkohë, ndihmësit e Berlusconi-t u shprehën se ai ka marrë një telefonatë miqësore nga Obama, i cili po telefononte liderët botërore dhe se komentet e Moskës nuk u përmendën. Por si mund të përmendeshin? Por lind një pyetje: Çfarë e bën prodhuesin e gafave nga Milano të vazhdojë me një sërë komentesh që garantojnë se do fyejnë patjetër dikë? Çfarë po mendonte për shembull para tre vitesh kryeministri italian kur lavdëroi aftësitë e tij prej “playboy” për paktin e arritur me kryeministren e Finlandës, që një agjenci kyçe e Bashkimit Evropian t’i akordohej Italisë? Dhe çfarë e nxiti atë të krahasonte një anëtar gjerman të Parlamentit Evropian me një roje burgu nazist?
Tendenca e Berlusconi-t për të shkelur vijën retorike mbetet një prej mistereve qendrore të ngritjes së tij si një prej politikanëve italianë më me influencë të brezit të tij. Në kohë të caktuara dikush mund ta shohë se manjati i pronave dhe mediave po përpiqet me çdo kusht të konsiderohet një burrë shteti i madh.
Interpretimet e atyre që e njohin në Itali ndryshojnë. Madje shprehen se burri i njohur si “Il Cavaliere” e sheh botën si skenën e tij personale, thjesht lë të ndodhë çdo gjë në publik, siç njerëz të tjerë të fuqishëm e të pasur bëjnë privatisht, i bindur se humori dhe sharmi i tij italian do fitojnë botën mbarë. Të tjerë shquajnë një llogaritje të thumbimeve të tij: të përçajë kundërshtarët, t’u luhasë balancën pretendentëve të fronit të tij dhe mbi të gjitha, thjesht të ketë për vete gjithë vëmendjen e publikut. Deri tani, i zgjedhur kryeministër tri herë, shumë e shohin tejkalimin e tij rastësor si një pjesë integrale të stilit të tij të drejtimit.
“Nganjëherë është spontane”, shprehet një i brendshëm i opozitës së qendrës së majtë, i cili admiron zhdërvjelltësinë politike të Berlusconi-t. “Por ndonjëherë mendoj se ai zgjohet dhe thotë: Do të them diçka me të vërtetë të shquar sot. Në këtë mënyrë do më shohin se e ruaj ritmin akoma.”
Si një prej aleatëve të fundit besnikë të Georgë W. Bush, Berlusconi mund të shqetësohet se influenca e tij mund të dobësohet nga presidenca e Obama-s. Dhe ai mund të arsyetojë se reagimi i tij i vetëm mund të jetë përpjekja për të qenë aleati më “simpatik” në skenën botërore, edhe nëse bëhet fjalë për disa shaka që mund të shkaktojnë probleme.
Antonio Amadori, një psikolog eksperimental dhe autor i një libri mbi Berlusconi-n, “Mi Consenta”, beson se kryeministri është më së shumti i shtyrë nga dëshira për të përmbushur krejtësisht vetëdijen e publikut. “Të pyesësh se pse ai i bën ato gjëra është si të pyesësh pse Jerry Lewis i bën ato që bën.
Ai është ai që është. Ai është teatral dhe beson në karizmën e tij dhe aftësitë për të improvizuar”, shprehet Antonio Amadori. Në fakt, Amadori vret mendjen nëse me mbërritjen e Obama-s dhe perspektivën e një figure aq mahnitëse, i ri dhe i pashëm në skenën botërore, Berlusconi është ndierë xheloz. Roberto Benigni, aktori italian, fitues i çmimit “Oscar” është shprehur dikur: “Berlusconi është një dikush që të do të jetë gjithnjë protagonist. Ai do të jetë kudo. Ai do të jetë ylli.
Nëse ka një takim ai flet”. Në shfaqjen televizive “Tg2 Punto di Vista”, kur një grua e re e pyeti si mund të merrte kredi apo si mund të krijonte familje pa një punë të qëndrueshme, Berlusconi iu përgjigj: “Mbase duhet të martohesh me një milioner, si djali im apo si ndonjë që s’ka probleme të tilla”. Beppe Severgnini, editorialist në “Corriere della Sera”, shprehet: “Berlusconi është një joshës serial. Ai është punëtor mes punëtorëve dhe mes fshatarëve. Ai është si italianët e zakonshëm. Ai bën shaka, flet për femrat, mburret. Në shumë ambiente tipike italiane është dikush si ai. Në çdo kafe mund të takosh dikë si ai. Ai është si burri tipik italian, por i shumëzuar me pesë”.

Gafat më të famshme të politikanëve botërorë

Arnold Schwarzenegger, guvernator i Kalifornisë
“Mendoj se martesat mes gei-ve duhet të bëhen ndërmjet një burri dhe një gruaje”.
Arnold Schwarzenegger, bëri këtë deklaratë si guvernator i Kalifornisë, duke shkaktuar zemërim të madh të organizatave të mbrojtjes së njeriut. Ai e bëri këtë deklaratë pasi urdhëroi Prokurorin e Përgjithshëm që të ndërmerrte hapa urgjentë për të ndaluar martesat mes personave të të njëjtit seks.

Tony Blair, ish-kryeministër i Anglisë
“Isha në një konference ndërkombëtare kur një grua që më dukej si fytyrë e njohur m’u afrua dhe më pyeti se nga isha.
- Unë jam Tony Blair i Partisë Laburiste britanike, - i thashë. Po ju kush jeni?
- Emri im është Beatrice dhe jam nga Holanda.
- Me çfarë merresh e pyeta?
Jam mbretëreshë!”

Ronald Reagan, ish-president i SHBA
“Të dashur amerikanë. Jam i gëzuar t’ju them sot se kam firmosur legjislacionin që do ta nxjerrë jashtë loje Rusinë përgjithmonë. Do të fillojmë bombardimet për pesë minuta”, tha presidenti Regan përpara se të mbante një fjalim në radio në vitin 1984, kur i kërkuan që të thoshte diçka për të bërë provën e zërit. Ai nuk e dinte se mikrofoni ishte i ndezur kur filloi të bënte shaka duke shkaktuar një prej momenteve më të tensionuara të Luftës së Ftohtë.

Prince Charles dhe dorështrëngimi me Mugabe-në
Në varrimin e Papës, Prince Charles bëri një gafë diplomatike duke i shtrënguar dorën, diktatorit më të madh të Afrikës, presidentit të Zimbabvesë, Robert Mugabe. Princi u sulmua politikisht, për një gjest të tillë, që u quajt budallallëk dhe jo sensibël, por ai dha sqarime duke treguar se ishte kapur në surprizë kur z. Mugabe e kishte përshëndetur duke i zgjatur dorën. Këtë gafë e kishte bërë edhe një vit më parë, sekretari i Jashtëm britanik, Jack Straw. Ai u mbrojt duke thënë se mosmarrëveshjet e mëdha mes shtetesh, nuk e justifikojnë të qenit “të pasjellshëm”.

Jacque Chirac, ish-presidenti i Francës
“E vetmja gjë me të cilën Britania ka kontribuar në agrikulturën evropiane është “lopa e çmendur”, tha në vitin 2005, presidenti francez, Jacques Chirac. Ai bëri disa komente jo politike në lidhje me ushqimin anglez. Por kjo nuk ishte e vetmja gafë që presidenti francez e lidhi me Britaninë. Një tjetër koment bëri bujë në media. “Nuk mund t’u besosh njerëzve që gatuajnë aq keq sa ata (britanikët)….pas Finlandës, Britania mban vendin e dytë si vendi me ushqimin më të keq”.

Vladimir Putin, president i Rusisë
“Çfarë burri i fuqishëm paska qenë! Përdhunoi 10 gra. Kurrë s’e kisha pritur këtë nga ai. Na çuditi të gjithëve. E kemi zili”. Kjo është gafa më e madhe e presidentit rus, Vladimir Putin. Kështu cilësohet komenti i tij për burrërinë e presidentit izraelian, Moshe Katsav, i cili u akuzua se kishte përdhunuar 10 gra të stafit të tij. Komenti i Putin u bë në fund të një konference për shtyp të mbajtur me kryeministrin e Izraelit, Ehud Olmert, në Moskë. Shpjegimi që dha zëdhënësi i tij, ishte se ajo ishte një shaka dhe se përkthimi nga rusishtja ishte një gjuhë e komplikuar dhe se mund të jenë keqinterpretuar fjalët.

Gerhard Schroder, ish-kancelari i Gjermanisë
Pas një debati të nxehtë mes Rusisë dhe Estonisë në maj të këtij viti, për zhvendosjen e një memoriali të epokës sovjetike nga qendra e kryeqytetit estonian, Tallinn, në një varrezë ushtarake, Schroder mbrojti reagimin e Kremlinit. Ai theksoi se Estonia ka kundërshtuar “çdo formë të sjelljes qytetare”. Rrjedhimisht, qeveria estoniane e anuloi vizitën e planifikuar të ish-kancelarit gjerman, Schroder, në funksionin e tij si kryetar i projektit ruso-gjerman, për tubacionet gazsjellëse.

Dhjetë gafat më të famshme të Berlusconi-t

1. Për Mussolini-n: “Mussolini s’ka vrarë kurrë njeri. Mussolini i dërgonte njerëzit me pushime në azil të brendshëm. Kampet e internimit të regjimit fashist ishin ‘si kampe pushimi’.

2. Për sekretaret italiane, në një takim në bursën e Nju Jorkut: “Italia është tani një vend fantastik për të investuar... Sot ne kemi më pak komunistë dhe ato që janë, akoma mohojnë të kenë qenë të tillë. Një tjetër arsye për të investuar në Itali është se kemi sekretare shumë të bukura”.

3. Një deputeti gjerman të Parlamentit Evropian në vitin 2003: “Di se në Itali po prodhohet një film mbi kampet naziste të përqendrimit. Do t’i them një fjalë regjisorit të të zgjedhë ty për rolin e kapos, do ishe perfekt”. Më vonë ai u shpreh se kishte bërë shaka dhe se i referohej një karakteri nga seritë televizive “Hogan’s Heroes”.

4. Pas sulmeve të 11 shtatorit në SHBA: “Duhet të jemi të ndërgjegjshëm për superioritetin e qytetërimit tonë, një sistem që ka garantuar mirëqenie, respekt për të drejtat e njeriut dhe në kontrast me vendet islamike, respekt për të drejtat fetare dhe politike, një sistem që ka vlerën e tij të të kuptuarit të diversitetit dhe tolerancës...”

5. Mbi propozimin për themelimin e agjencisë së standardeve të ushqimit të BE-së në Finlandë e jo në Parma: “Parma është sinonim i kuzhinës së mirë. Finlandezët nuk dinë as çfarë është proshuta. Unë kam qenë në dietë finlandeze dhe e di mirë se çfarë do të thotë”.

6. Mbi karrierën e tij si politikan: “Unë nuk kam nevojë për post për të qenë i pushtetshëm. Unë kam shtëpi në gjithë botën, jahte fantastike, aeroplanë të bukur, një grua të bukur, familje të bukur... Unë po sakrifikoj duke qëndruar në post”.

7. Ministres së Mundësive të Barabarta, Mara Carfagna: “Do të shkoja kudo me ty, edhe në një ishull të shkretë. Nëse s’do isha i martuar, do të martohesha me ty menjëherë”. Por kjo s’i pëlqeu aspak bashkëshortes së tij, Veronica Lario, e cila shkroi një letër në faqet e “La Repubblica”, ku kërkonte që ai t’i kërkonte asaj falje publikisht.

8. Sipërmarrësve turq, të cilët e vizituan atë për çështje pune: “Keni plotësisht mbështetjen time, kur kam qenë i ri kam pasur një të dashur fantastike turke”.

9. “Edhe unë kam qenë pak “shtëpiak”, kur studioja dhe isha djalë shtëpie akoma, fshija pluhurat dhe herë-herë bëja dhe pazarin. E di sa e lodhshme është për të bërë punët e shtëpisë dhe për të krijuar një klimë qetësie kur bashkëshorti kthehet në shtëpi…”.

10. Në samitin e Brukselit, në fund të presidencës së Italisë të BE-së: “Le të flasim për futboll dhe femra. (Duke u kthyer nga kancelari gjerman i martuar katër herë, Gerhard Schroeder) Gerhard, pse nuk fillon ti?”.